DÜŞ

Bir düş gördüm uyanıkken

Çocukluğum gibi , mahsum tarafımdı sanki

Bu kadar mahsum bu kadar güzelken

Nasıl ahh etmesin içim? Ben hiç böyle yanmadım ki

Sırf bitmesin diye bu rüya

Uyuyamadım bir daha

Mutluluktan ağlamayı öğrendi gözlerim

Hiç olmadığı kadar dürüstleşti sözlerim

Gördüğümde aklım keskinliğini kaybetti

Hep varolsun diye içime bir ben daha hapsetti

Dışardaki tüm olumsuzlukları da sildi yüreğim

Artık sadece sen oldun yaşama gereğim

Hiç iyi tarafı kalmamıştı insanların

İnancıda bitmişti son umutların

Sonra sen belirdin , soyuttu kanatların

Varlığın kanıtıydı sonu iyi biten masalların

Gördükçe  emsalsiz gözlerini

Benimsemek istedim seninle varolan herşeyi

Kabullenemedim olamama ihtimalini

Acımasızca katlettim aklımı , geçmişim gibi

Hiç böyle sevmemiştim 

Kendimi böyle mutlu görmemiştim

Bana yanlış öğretmişler sevgiyi

İçimin böyle mutluyken yanacağını bilmemiştim

Bu dertli garip gönlüm çok sevgi tanıdı

Şu yaşadığımın yanında hepsi yalandı

Düşündükçe geçmişi yüreğim kanadı

Oysa koştuğum tüm bozuk yollar sanaydı

Sana gelmek için çok koştum çok düştüm 

Yüreğimde en az dizim kadar çizildi 

Görünce gamzeli gülüşünü 

Tüm acılarım hiç yaşanmamışçasına silindi

Tamer Çalış ( abhiz )